In juli 1999 bracht de Nederlandse Stichting Geluidshinder (NSG) in Delft een technische handleiding uit over laagfrequent geluid. Deze bevat onder andere een onderzoeksmethode en toetsingcriterium (referentiecurve). De handleiding is bedoeld voor klachtenbehandelaars, met name akoestisch onderzoekers, en biedt een handvat om klachten over laagfrequent geluid te objectiveren.

Inmiddels is nagegaan in hoeverre de handleiding heeft bijgedragen aan een betere hulpverlening aan de slachtoffers van laagfrequent geluid. Ook is onderzocht wat de aard en omvang van de klachten zijn. Hierover is gepubliceerd in het julinummer van NSG-Nieuws.

Enkele opvallende conclusies. In veel gevallen kan geen hoorbaar geluid worden aangetoond. Er is vaak ook geen geluidsbron in de omgeving die de klacht zou kunnen verklaren. Er moet dus nog veel meer onderzoek worden gedaan naar de verklaring van de geluidsklachten van mensen die door niemand worden begrepen. Is wel een bron aanwijsbaar, dan zijn oplossingen beschikbaar, maar niet altijd wettelijk afdwingbaar.